QJMotor Imbros 2026 by Fort 350 EVO: Η Ίμβρος του μπαρμπα-Γιώργου…

Στα Αγρίδια, η συνάντηση με τον Γιώργο Ζαμπουργάνη, τον «μπάρμπα-Γιώργο», γίνεται αφορμή για μια αφήγηση ζωής που φωτίζει κρίσιμες σελίδες της πρόσφατης ιστορίας του νησιού, αλλά και τη σημερινή προσπάθεια αναγέννησης της ελληνικής παρουσίας. Ακολουθεί το κείμενό του, όπως το κατέγραψε ο ίδιος, συνοδεία του QJMotor Fort 350 EVO.

«Είμαι γέννημα-θρέμμα Ίμβριος, το δέκατο και τελευταίο παιδί της οικογένειας. Γεννήθηκα το καλοκαίρι του 1938, τελείωσα εδώ το δημοτικό σχολείο, αποφοίτησα από το Ελληνικό Λύκειο Κωνσταντινούπολης και τελείωσα το Πανεπιστήμιο της Κωνσταντινούπολης με πτυχίο Πολιτικού Μηχανικού. Αφού υπηρέτησα έφεδρος στον τουρκικό στρατό ξηράς, έφυγα στην Ελλάδα όπου παρέμεινα ως το 1996»…

Απέναντί μου είχα τον Γιώργο Ζαμπουργάνη, ή μπάρμπα-Γιώργο, όπως τον αποκαλούν στο χωριό Αγρίδια (Tepekoy). Φτάνοντας στα Αγρίδια (5 χλμ. δυτικά της Παναγίας), τον συνάντησα τυχαία έξω από την ταβέρνα του (Taverna “Barba Yorgo”), η οποία ήταν απέναντι από το καλοδιατηρημένο Ελληνικό μειονοτικό Γυμνάσιο & Λύκειο της Ίμβρου. Ο μπάρμπα-Γιώργος μού άνοιξε διάπλατα την πόρτα της καρδιάς του και, με χειμαρρώδη λόγο και γνήσιο αυθορμητισμό, μού εξιστόρησε την προσωπική του διαδρομή στον χρόνο, εστιάζοντας παράλληλα σε καταλυτικά γεγονότα της πρόσφατης ιστορίας του νησιού…
«Το 1996 πούλησα την επιχείρησή μου και επέστρεψα στην Ίμβρο μαζί με τη γυναίκα μου. Πάντα είχα τη λαχτάρα να γυρίσω στο νησί, αν και γνώριζα τις αντικειμενικές δυσκολίες και το αβέβαιο μέλλον της ύπαρξής μας. Παρ’ όλα αυτά επέστρεψα, εγκαταστάθηκα στο πατρικό μου σπίτι, ασχολήθηκα με την οινοποιία και άνοιξα την πιο κεφάτη ταβέρνα του νησιού. Κάθε καλοκαίρι, περίπου 2.000 Ίμβριοι Έλληνες έρχονται στην Ίμβρο για διακοπές και τα ελληνικά γλέντια που κάνουμε στην ταβέρνα αποτελούν σημείο αναφοράς»…

Με ξεναγό τον μπάρμπα-Γιώργο, περιηγήθηκα στα Αγρίδια, που βρίσκεται κτισμένο σε μια βουνοπλαγιά, σε υψόμετρο 400 μ. Ο ναός του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου (1832) και η παρακείμενη Γεωργιάδειος Σχολή (είναι η έδρα της Εκκλησιαστικής Επιτροπής Αγριδίων) αποτέλεσαν τις κυριότερες στάσεις της περιπλάνησής μου στα Αγρίδια, που ολοκληρώθηκε στο καφενείο του χωριού με έναν ελληνικό καφέ: «Το 1965 κτίστηκαν ανοιχτές Αγροτικές Φυλακές κοντά στο χωριό Σχοινούδι και ισοβίτες κυκλοφορούσαν ελεύθεροι στην περιοχή, τρομοκρατώντας τον ελληνικό πληθυσμό. Μέσα σε δύο χρόνια έγιναν 14 φόνοι Ίμβριων Ελλήνων που δεν εξιχνιάστηκαν ποτέ. Το 2003 έπεσα θύμα δολοφονικής επίθεσης από αγνώστους, ευτυχώς επέζησα με σπασμένο κεφάλι και κατάγματα στα πλευρά»…

Με έντονη συγκινησιακή φόρτιση ο μπάρμπα-Γιώργος συνέχισε την κουβέντα, αναφερόμενος σε πιο ευχάριστα γεγονότα: «Με αφορμή τα γεγονότα του 1964 στην Κύπρο, οι τουρκικές αρχές έκλεισαν τα ελληνικά σχολεία στην Ίμβρο και απαγόρευσαν την ελληνική γλώσσα.

Τον Σεπτέμβριο του 2013, μετά από σχεδόν 50 χρόνια “σιωπής”, ξεκίνησε να επαναλειτουργεί το Ελληνικό μειονοτικό Νηπιαγωγείο & Δημοτικό σχολείο στους Αγίους Θεοδώρους, ενώ το 2015 ξανάνοιξε το Ελληνικό μειονοτικό Γυμνάσιο & Λύκειο εδώ στα Αγρίδια. Σήμερα φοιτούν συνολικά -από το νηπιαγωγείο ως το λύκειο- 53 μαθητές. Είναι μια χαραμάδα αισιοδοξία για το μέλλον των Ίμβριων Ελλήνων»…

Ώρες αργότερα αποχαιρετούσα με μια πελώρια, ζεστή αγκαλιά τον αεικίνητο Γιώργο Ζαμπουργάνη, πατούσα τη μίζα του QJMotor Fort 350 EVO και συνέχιζα το οδοιπορικό μου μέσα στον χρόνο και στην Ιστορία της Ίμβρου. Επόμενες στάσεις, οι οικισμοί Σχοινούδι και Άγιοι Θεόδωροι…